Azad Andalibi @AzadAndalibi

@alinazary اگر ژئوپولیتیک می‌فهمیدید کشورتان را دودستی به آن «گروه تروریستی» تقدیم نمی‌کردید و با آن‌همه سلاح و امکانات پا به فرار نمی‌گذاشتید. حالا هم همان حماقت را ادامه می‌دهید. مشکلی نیست. ما نیز تنها در همان «بهشت» با شما همراه می‌شویم و خوش‌رقصیِ شما را در این جهنم فراموش نمی‌کنیم.

@MinooNasr اینها عقلی ندارند که بگوییم عقلشان به چشمشان است. گله‌اند، بی‌اینکه نیاز داشته باشند چوپانشان را ببینند. ذرت و یونجه برایشان کافی‌ست.

اینکه مجتبیٰ زنده باشد و جرأت نکند برای تشییعِ پدر و مادر و همسرش از سوراخ بیرون بیاید بسیار حقارت‌بارتر است از اینکه زنده نباشد و باقر و شرکا به نامش نامه صادر کنند. احتمالاً اولین رهبرِ تاریخ است (حتیٰ در بینِ کارتل‌ها و گروه‌های تروریستی) که از ترس در تشییعِ پدرش غایب است.

قبلهٔ همهٔ اعضای زن و مردِ محورِ مقاومت ــــــ‌از بغداد تا نیویورک‌ــــــ یک چنین چیزی‌ست.

با دشمنی خونی‌تر از هر دشمنی روبروئیم. به خصم خیره شوید تا لحظه‌ای فراموش نکنید که چرا باید هست و نیستِ اینها را از این خاک پاک کرد؛ که چرا نباید در کین‌خواهی دست و دلتان بلرزد.

حتا در خوشبینانه‌ترین سناریوها هم چنین حدی از تحقیر برای «حذفِ تیمِ ملّا» به ذهنِ کسی نمی‌رسید. تصور کنید که روزی همین را دربارهٔ «حذفِ رژیمِ ملّا» بگوییم. هرگز نگو هرگز!

همه‌چیز را باختید شما «تیمِ ملّا» بسیاری از مردمِ فوتبال‌دوست را از خودتان نفرت‌زده و بی‌اعتنا کردید. مجیزگو و خوش‌رقصِ رژیمی شدید که ده‌هزار ایرانی را ـــــ‌که ندید بسیاری‌شان فوتبالی بوده‌اند‌ـــــ قتل‌عام کرد و یک کلمه، حتا یک کلمه، نگفتید مبادا که فرصتِ این باخت و تحقیرِ تاریخی را از دست بدهید. یکی از فوتبال‌دوست‌ترین ملّت‌های جهان را از خودتان و حتا از فوتبال زده کردید تا به اینجا برسید؟ ارزشش را داشت؟ مردمی که وقتِ فوتبالِ ملّی خواب و خوراک نداشتند و خیابان‌ها برهوت می‌شد، حالا بینِ بی‌اعتنایی یا بیزاری از شما مردد مانده‌اند. درعوض جماعتی که فرقِ کلاش و دوشکا را بهتر از هتریک و آفساید بلدند برایتان عربده می‌کشند مبادا که ببینید پیش از سقوط در جام در قلبِ ملّت سقوط‌آزاد کرده‌اید. این‌همه «بدبیاری» برایتان عجیب بود؟ تیرک، آفسایدهای میلیمتری، پنالتیِ سوخته، لایی، هو شدنِ سرود و بیرقی که برایش هر خفتی را به جان خریدید، ماله‌کشی در مصاحبه‌های پیش و پس از بازی، آن یادداشت‌ها بدونِ هشتگِ دی‌ماه، و دست‌آخر صعودنکردن در شرایطی که پرت‌افتاده‌ترین کشورک‌ها هم صعود کردند. همه کار کردید که «افتخاری» را به دست بیاورید که از اول هم وجود نداشت. شما حتا اگر فرضِ محال به فینال هم می‌رسیدید نمی‌توانستید جلو سقوطتان از قلب و خاطرهٔ بخش‌های وسیعی از مردم را بگیرید. تیمی پیر و بدنام و شکست‌خورده‌اید که همان بدرقه‌کنندگانِ مردم‌کش هم بعد از مدتی یادتان نمی‌کنند. بازیِ الجزایر و اتریش شاید به یاد بیاید اما بازی‌های شما مثلِ خودتان فراموش می‌شود. در بازیِ دیشب خداخدا می‌کردید که بالا بروید بلکه دلِ مردم با شما صاف شود؟ خیال کردید «برادرانِ مسلمان» دست‌تان را می‌گیرند و نجاتتان می‌دهند؟ چه شد؟ حالا وقتش رسیده که دست از پا درازتر به فرودگاهِ امامتان برگردید و پیش از «آقای محبوب»تان بر سرِ دست‌هایی که شلیک‌ را بهتر از تشویق‌ بلدند به خانه‌هایتان برسید. آن استقبال شایستهٔ شماست: یک‌جور تشییعِ ناخواسته برای تیمی که می‌توانست در تاریخِ ما جاودانه شود ولی ترجیح داد در دل و رودهٔ رژیمی ناپایدار ناپدید شود. ما همچنان فوتبالی می‌مانیم و منتظر خواهیم ماند تا روزی که باز یک «تیم‌ملّی» داشته باشیم که هر بازی‌اش ۹۰ دقیقه مثلِ کوه پشتش بایستیم، «سرودِ ملّی» را صدادرصدا بخوانیم، با باختش اشک بریزیم و با بردش ساعاتی احساس کنیم بدبختی‌های زندگی‌مان خیلی هم بزرگ نیست. شما این احساسات را از ما و البته از خودتان دریغ کردید. دوسرباخت بازی کردید. باختید. بد هم باختید.

به این امید که چهار سال بعد تیم «ملّی» ایران در جامِ جهانی بدرخشد و ملّتِ فوتبال‌دوستِ ما حکومت و تیمی ملّی داشته باشد.

به‌جای تو هم شادی می‌کنیم و بوق می‌زنیم مهران... می‌شنوی؟

این را هم به آقای محبوبتان تقدیم کنید بی‌وجودها. خصوصاً سی‌ثانیهٔ آخرش را!

@Shima_T_M خانواده‌های دادخواه بهترین شیوهٔ سوگ را پیش می‌برند و همهٔ ما را از سرگردانی در کارهایی که نباید و باید کرد نجات داده‌اند.

چرا ۱۸ و ۱۹ دی‌ماه تاسوعا و عاشورا نیست؟   هیجدهم و نوزدهم دی‌ماه تاسوعا و عاشورا نیست. مقایسه و روایتِ آن دو شب با افسانه‌های کربلا تحریف و تحقیرِ جاویدنام‌ها و میلیون‌ها ایرانیِ دلیری‌ست که برای بازپس‌گیریِ ایران از چنگالِ مداح‌ها و حاجی‌ها و آخوندها و سردارها و بچه‌هیئتی‌ها به خیابان آمدند. همه‌چیزِ همهٔ کُشتگان با همه‌چیزِ همهٔ کُشندگان در نبرد است. برای روایتِ قتل‌عام به افسانه‌های قاتل‌ها نیازی نیست.   جاویدنام‌های دی‌ماه تن یا روانشان پیچیده در پرچمِ شیروخورشید و با درفشِ کاویانی خاک شدند. شعارشان ایران بود، سرودشان ای ایران. وصیتنامه‌شان لغت به لغت عشق به ایران و آزادیِ ایران بود. نه انکار‌شدنی‌ست نه حق داریم که انکار کنیم: اکثریتِ مطلقِ آنها هیچ باوری به نوحه‌ها و اداها و «حوسِی‌حوسِی» قاتل‌هایشان نداشتند. از عرق و عربده و چرک و ریش و پشم نفرت داشتند. آنها حیدرحیدر زدند و کشتند، مردم ایران‌ایران و جاویدشاه گفتند و کشته شدند. حسینی کُشتند، ایرانی کُشته شدیم. آن بچه‌هیئتی‌هایی که پشتِ کلاش و دوشکا و اسنایپ دوشادوشِ حشدشعبی (اعزامی از نجف و کربلا و سامرا) قتل‌عام کردند دست‌شان نمی‌لرزید چون اعتقاد داشتند این ایرانی‌ها به الف تا یای کربلا و نجف بی‌باورند. آنها مردد نبودند، ما نیز نباید تردید کنیم. در پیِ غمگسازی و همدلیِ چه کسانی هستیم؟ مذهبی‌هایی که لالمانی گرفتند؟ دگراندیش‌هایشان که در خون‌شویی سنگِ تمام گذاشتند؟ بله، در میانِ جاویدنام‌ها مذهبی‌هایی میهن‌پرست هم هست. نامِ چندده تن از آنها حسین و ابوالفضل است. اما آنها کشتند چون می‌دانستند که حتا مذهبِ این شهروندانِ شریف مذهبِ خودشان نیست که خون‌ریزی و تجاوز و توحش را تقدیس می‌کند. می‌دانستند که هرکه در خیابان است، ایران و سرنوشتش را بر عاقبتِ غزه و لبنان اولویت می‌دهد و بارها فریاد زده: «نه غزه نه لبنان جانم فدای ایران.»   حسینِ افسانه‌هایشان در اقلیت بود و برای کسبِ قدرت خیز برداشت، خودشان هم در اقلیت‌اند و برای حفظِ قدرت قتل‌عام کردند. خوب که دقت کنید، نوحه‌شان نوحهٔ ناکامی در کسبِ قدرت است و حالا کردارشان نهایتِ شرارت در حفظِ قدرت به هر قیمتی. هزار سال نوحهٔ مظلومیت سر کردند که «خون بر شمشیر پیروز است»، چون نتوانستند شمشیر را بر شمشیر پیروز کنند. حالا که شمشیر دست‌شان است، خونِ ملّت را حلال می‌دانند. زبانِ شمشیر را بلدند و می‌فهمند.   راویانِ حرفه‌ایِ افسانهٔ کربلا پیشنیانِ همین آخوندها و مداح‌ها بوده‌اند، از جبل‌عامل تا قم و نجف؛ همین‌ها که در آن دو شب سلاح دست گرفتند و کودک کشتند، برادر کشتند، خواهر کشتند، پدر کشتند، مادر کشتند، پدربزرگ کشتند، مادربزرگ کشتند، همسر کشتند، رفیق‌ها را در کنارِ هم کشتند، زخمی کشتند، معصومه برآبادی و سه فرزندش را به رگبار بستند و از کُشته پشته ساختند و حالا وقیح‌تر از نهایتِ وقاحت انکار می‌کنند و ریشخند می‌زنند.   اما راویانِ قتل‌عامِ دی‌ماه میلیون‌ها ایرانیِ دلیری‌اند که آن دو شب با تن و یا قلب در خیابان بودند؛ راویانِ قتل‌عامِ دی‌ماه اسیران و دوستان و عزیزانِ جاویدنام‌هایی هستند که با چشم‌های خودشان دیدند و روایت می‌کنند، میانِ ما هستند، میلیون‌ها صفحه در فضای مجازی دارند و هر کدام سندِ زندهٔ آن جنایت‌اند. یادتان باشد، هر جمله که می‌نویسید ده‌ها و صدها نفر از آنها (ما) می‌خوانند. این واقعیتِ زندهٔ تپنده‌ای‌ست که درونش زندگی می‌کنیم و بیش از این به چه چیز تکیه کنیم؟   ۱۸ و ۱۹ دی‌ماه نه جدالِ دو قبیلهٔ گیرم واقعی در بیابان‌های عراق‌آباد بر سرِ قدرت و غنیمت، که نبردِ ملّتی بزرگ با فرقه‌ای تا دندان مسلح و تا مغزِ استخوان جنایتکار بود. ملّتی با کوله‌بارِ سترگِ تاریخی و فرهنگی‌اش پا به خیابان گذاشت تا میهنش را از چنگِ حاملانِ این افسانه‌ها و اصولِ عقاید رها کند؛ قتل‌عام کردند و ملّت هنوز نتوانسته. هنوز. هنوز. خانواده‌های جاویدنامان راه‌بلدِ سوگ و زندگی‌اند: رقصِ سوگ کردند، شاهنامه خواندند، سرودهای محلّی خواندند، ای ایران خواندند، از دلیری و زیباییِ فرزندانشان گفتند، از بزرگواریِ پدران و مادرانشان گفتند، موسیقی پخش کردند، ریلز ساختند، توییت زدند، قصه‌هایشان را گفتند. در یک کلام، آدابِ سوگواریِ ملّی را بازآفرینی کردند. سازهای سوگ‌مان را از قاتل‌ها بازپس گرفتند: کرنا، سنج، دمام.   ما برای جاویدنام‌های مذهبی‌مان هم آن‌چنان که شایستهٔ قهرمان‌هایی میهن‌پرست است سوگواری می‌کنیم چرا که هیچ‌چیزِ باورشان با هیچ‌چیزِ باورِ قاتل‌هایشان یکی نبود. نام و خاطره‌شان را آمیخته به میهن و زادگاه و مرگ‌گاهشان روایت می‌کنیم. زنده‌‌ایم که روایت کنیم. ما ملّتی زنده بر زمینِ تاریخیم، نه فرقه‌ای معلق در اوهام و افسانه‌های قرون. ما ایرانیم.

@ShahPahlavi3 زنده باشید.

@Edris_1122 یا بالاخانه را اجاره داده‌اید یا سرقفلی در اختیارِ هادی‌هاست. ضدیت با رژیم و نمایندگان و نشانه‌هایش وظیفه‌ای ملّی‌ست، ورای گرایش‌های سیاسی‌ست. این البته خطاب به شماها نیست، رو به چهارتا آدمِ غیرمغرضی‌ست که گذارشان به اینجا می‌افتد.

سرودِ رژیم در دریای فریاد و پرچم‌های ده‌ها هزار ایرانی گم شد. آفرین به ایرانیانِ امریکای شمالی. صدای ده‌ها هزار جاویدنامِ و اسیر شدید. پرچم در این روزها دستِ شماست. و بالاست.

@atheistcyrus متشکرم.

- چرا قتل‌عامِ دی‌ماه غرب را تکان نداد؟ تیرِ خلاص در پیشانی، کشتار در بیمارستان، کشتار با اسنایپ و دوشکا، کودک‌کُشی، خانواده‌کُشی، رفیق‌کُشی، آتش‌نشان‌‌کُشی و جنایت‌های کم‌نظیرِ دیگر احتمالاً به این دلیل افکارِ عمومیِ غرب را به لرزه نینداخت که رژیم با حمایتِ پراکسی‌های اخوان‌المسلمین (قطر، ترکیه، و شرکا) در رسانه و آکادمیِ غرب توانست چپِ جهانی را به این جمع‌بندی برساند که یکی از اعضای «اردوگاهِ خودی» قتل‌عام کرده و مهم‌تر اینکه این عضوِ اردوگاه در جنگِ فعال با اسرائیل است. رژیم توانست این روایت را غالب کند که برجسته‌شدنِ این قتل‌عام باعث می‌شود روایتِ «غزة» کمرنگ شود. نایاک، اسلامگراهای غرب و شرق، پسااستعماری‌ها، محورمقاومتی‌ها و البته اکثریتِ نیروهای چپِ ایرانی هم به یاری‌اش آمدند تا روایت بسازند که موساد در خیابان‌های ایران بود و رژیم ده‌ها هزار پرواسرائیل را قتل‌عام کرد. چپِ جهانی همان‌گونه که گولاگ و هولومودور و جهشِ بزرگِ چینِ مائو و کشتارِ خمرهای سرخ را مسکوت گذاشته بود، این قتل‌عام را هم گذاشت. عادت و تجربه و انگیزه داشت. بعلاوه، مواضعِ ضدحماسِ ایرانیان عزمِ چپ را نه‌فقط در پرهیز از همدلی که در بایکوتِ قتل‌عام جزم کرد. متفکرانی که دهه‌ها کتاب‌هایشان ویترینِ کتابفروشی‌های ایران را قبضه کرده بود کلمه‌ای حرف نزدند و دولت‌های چپ از محکوم‌کردنِ جنایت تن زدند. خبری از کفیل‌های زندانیانِ سیاسی نشد و احساسات ظریف سلبریتی‌ها جریحه‌دار نشد. دولت‌های اروپایی نیز کاری جز اقدامات نمادین نکردند. در یک کلام: «موضوعی بشری» تبدیل به «موضوعی اردوگاهی» شد و توطئهٔ سکوت شکل گرفت. دست‌آخر راستِ انزواگرای امریکا هم به بایکوت پیوست و جبهه‌ای وسیع و نایکدست در بایکوت شکل گرفت. دیدیم که عمدهٔ نهادهای حقوق‌بشری و نهادهای عالیهٔ سازمان ملل نیز فروگذار کردند و رو برگرداندند. چپ‌های اروپایی، نهادهای حقوق‌بشری، حزبِ دموکرات امریکا، کنشگرانِ سیاسی (از ترکیه تا مصر)، رهبرانِ مذهبیِ مسیحی و مسلمان و متحدانشان یا مطلقاً سکوت کردند یا به رژیم یاری رساندند. چپ‌هایی که همواره ادعا می‌کردند در «سمت درست تاریخ» ایستاده‌اند، «سمتِ قتل‌عام‌کنندگان» ایستادند. آنها که برای کاهشِ نرخِ باروریِ فُک‌های دریای شمال عالم و آدم را عاصی می‌کنند صلاح ندیدند که برای حرف‌زدن از قتل‌عام در ایران کالری مصرف کنند. قتل‌عامِ دی‌ماه آزمون اخلاقی نیروهای سیاسی جهان بود. ملّتِ ما در عصرِ اینترنت و هوشِ مصنوعی در وضعیتی‌ست که روزگاری اوکراینی‌ها، روس‌ها، چینی‌ها، کامبوجی‌ها، و به‌نحوی یهودیان در اوجِ کشتار و بایکوت تجربه کرده بودند. چنین است و بود. با چنین جهانی سروکار داریم. در این جهان کمابیش تنهائیم. تنها و تنها خودمان را داریم. باید به پشتوانهٔ میراثِ عظیمِ خونینی که بر سر دست و روحمان داریم لحظه‌ای از روایت و روایت و روایتِ این جنایت کوتاه نیاییم. اگر یهودیان آشوویتس را از اعماق بایکوت به اعماق وجدان بشری کشاندند، ما نیز می‌توانیم. باید بتوانیم. حق نداریم به شکست گردن بگذاریم.

@The_Sakueeists بله. هر تعارفی را کنار گذاشتند و تمام‌قد به دفاع از رژیم برخاستند.

@JessieSabetian Merci.

@Pegah179 پهلوی «پروژه» نیست. خاطره و افقِ انتشارِ ملّی‌ست. با این فرازوفرودها نمی‌سوزد. ارادهٔ غرب البته یکپارچه و ثابت نیست؛ تابعی از مؤلفه‌های متغیرِ سیاسی روی زمین است. باید دید در آینده چه پیش می‌آید.

بله، جناحِ انزواگرا در جنبشِ ماگا به بایکوت و حتا ستیز پیوست. یک دوجین پادکستر مثلِ تاکر کارلسن از چهره‌های شاخصِ این جریان‌اند. متقابلاً جناحِ محافظه‌کار و جکسونی-مونروئیِ این جنبش (با محوریتِ شاهین‌ها در کابینه و مارک لوین در جامعهٔ مدنی) تمام‌قد پشتِ ما ایستاده. راستِ بریتانیا و فرانسه هم به این موج پیوسته‌اند. موجی به‌مراتب عملگراتر و مؤثرتر از حمایت‌های نمادینِ چپ‌های اروپایی در ۱۴۰۱.