Ground ZERO - Polska @GroundZeroPL

Gen. Rajmund Andrzejczak i prof. Sławomir Dębski wracają z cyklem nasze lektury. Zapraszamy na subiektywny przegląd najciekawszych książek, które warto spakować do plecaka na wakacje.

Co przeczytać na wakacjach? Zapraszamy do wysłuchania naszych książkowych rekomendacji!

OficjalneZero @OficjalneZero

3 days ago

youtube.com/watch?v=nYzhRT…

0 2 12 10K 3

Czy znajomość języków jest elementem pomagającym analizie strategicznej, czy też nie? 🗣️Gen. Rajmund T. Andrzejczak: „Podoba mi się to sformułowanie, że właśnie język jest tym nośnikiem kultury szeroko pojętej, w tym kultury strategicznej”. ⤵️

🗣️@adam_eberhardt: „ Ukraina prowadzi wojnę o niepodległość, której nie musiała prowadzić na początku lat 90”. ⤵️

🗣️ @adam_eberhardt: „ Nikt nie będzie mówił i nikt nie będzie twierdził dzisiaj, że relacje Polski z Litwą, Łotwą czy z Estonią stanowią element polskiej polityki wschodniej”. ⤵️

Problem z warunkami współpracy Ukrainy z Unią Europejską? 🗣️ @adam_eberhardt: „  Ukraina uzyskała dopuszczenie do rynku z powodów specyficznych, bo wojna, ale nie jest objęta regułami Unii Europejskiej, na które są nałożone na polskiego rolnika czy na polskiego przewoźnika”. ⤵️

🗣️ @adam_eberhardt: „ Elementem polityki Unii Europejskiej, rozszerzenia wobec Europy Wschodniej dzisiaj jest pakiet. To znaczy Ukraina, Mołdawia są ze sobą połączone”. ⤵️

Czy powinniśmy byli przekazać Ukrainie zestawy Patriot? To pytanie elektryzuje obecnie opinię publiczną. Gen. Andrzejczak spieszy więc z odpowiedzią i idzie o parę kroków (i pytań) dalej. Co będzie po zawieszeniu broni? Czy powinniśmy monetyzować pomoc? Czy należy oczekiwać wdzięczności? O jakie odpowiedzi powinniśmy zabiegać ze strony naszych wschodnich sąsiadów? Zapraszamy na fachowy komentarz generała.

Gen. Andrzejczak: „Nasze myślenie strategiczne to już jest, szanowni państwo, tysiąc lat (...) Ukraina takiej kultury strategicznej po prostu zwyczajnie nie ma (...) Przeciwieństwem kultury strategicznej nie jest brak kultury strategicznej – jest nim strategiczne chamstwo”.

Gen. Andrzejczak: "Decyzje dotyczące zarówno nadania imienia spektakularnego i zupełnie niepotrzebnego ostentacyjnego wysyłania orderu do Polski, jak i również teraz pominięcia, jak gdyby w komentarzach tego, że to przecież polskie Patrioty zostały dostarczone i to one zestrzeliwują skutecznie rosyjskie rakiety balistyczne i manewrujące, myślę, że jest to decyzja błędna i przyniesie negatywne skutki".

Zapraszamy! youtube.com/live/yVXZHR69y…

OficjalneZero @OficjalneZero

4 days ago

Dziś o 20:00 w Ground Zero gościem będzie @adam_eberhardt - Dyrektor Ośrodka Studiów Wschodnich im. Marka Karpia, doktor nauk politycznych, ekspert w zakresie problematyki międzynarodowej. Porozmawiamy o tym jakich wschodnich sąsiadów potrzebuje Polska. Zapraszamy!

3 3 18 19K 0

Polecamy ważną rozmowę @abojke !!! - WOŁYŃ - DLACZEGO DLA UKRAIŃCÓW TO NIE ZBRODNIA. 30 LAT SPORU WARSZAWA-KI... youtu.be/HnlsIa1Y3nM?is… przez @YouTube

27. Twórcy nowoczesnej strategii (red. Hal Brands) 1. Powiem tak – monumentalne dzieło. Aż nie chciało się, żeby ta książka się skończyła. Praca zbiorowa pod redakcją Hala Brandsa prowadzi przez całą historię strategii – od starożytności (Tukidydes, Sun Zi), przez Machiavellego, Napoleona, Clausewitza i Mahana, aż po Mao Zedonga, dzisiejsze wojny hybrydowe i konflikty w Afryce. Pokazuje także nowy wymiar kontrwywiadu – utratę przez państwa monopolu w tym obszarze na rzecz form prywatnych. Poniżej kilka wątków, które najbardziej mnie wciągnęły. Czym jest strategia 2. Autorzy zaczynają od rzeczy pozornie banalnej – po co w ogóle strategia. Odpowiedź jest twarda: bez niej nawet największa siła zostaje zmarnowana. „Bez strategii działania są przypadkowe i pozbawione kierunku, siła i przewagi są trwonione, a nie skutecznie wykorzystywane. Najpotężniejsze imperia są w stanie przetrwać krótki czas bez strategii, lecz nikt nie zdoła bez niej trwale prosperować.” „Strategia jest nieodzowną umiejętnością zdobywania tego, czego pragniemy, środkami, jakimi dysponujemy, w świecie, który wydaje się nastawiony przeciwko nam.” Jak rozumienie strategii zmieniało się w czasie 3. Samo pojęcie nie jest stałe – ewoluowało wraz z epoką: od sztuki podstępu i manewru, przez kult walnej bitwy i punktu ciężkości (Schwerpunktu), po wiązanie środków militarnych z celami politycznymi. „Gdy słowo „strategia” po raz pierwszy weszło do języka potocznego w 1771 r., wyrażało poglądy generalicji zachwycającej się podstępami i manewrami, dzięki którym można było unikać krwawych bitew. Potem jednak na przestrzeni XIX w. uległo ono ewolucji, w wyniku której w centrum uwagi znalazły się walne bitwy. W wieku XX punkt ciężkości przeniósł się na interakcje środków militarnych i celów politycznych, a następnie na sposoby osiągania celów rozmaitymi środkami, wśród których militarne były tylko jednymi z wielu.” Technologia a strategia 4. Historia wojen to nieustanny ciąg przewrotów technologicznych. Autorzy stale przypominają jednak, że technika jest tylko narzędziem w rękach stratega – nigdy substytutem strategii ani gwarancją bezpieczeństwa. „Technologie, tak jak w przeszłości, są jedynie instrumentami w rękach strategów, mogą przyspieszać procesy, ale zastosowanie siły w celu wymuszenia zmiany wektorów procesów rozwoju stosunków międzynarodowych pozostaje wyłącznie domeną Wielkiej Strategii.” „Mimo wprowadzenia do morskiej sztuki wojennej nowych technologii historia pozostała najlepszą szkołą strategii.” 5. Jest jednak druga strona medalu. Każda innowacja otwiera nowy obszar walki – i złudną nadzieję, że to przeciwnik zostanie z tyłu. Problem w tym, że rywale nie stoją w miejscu: „Innowacje wojskowe otwierają nowe obszary prowadzenia działań wojennych. (…) Optymistyczni stratedzy przewidują zdecydowane zwycięstwa nad wrogami, których zdolności nagle stają się przestarzałe i podatne na ataki. (…) Problem polega na tym, że przeciwnicy nie stoją w miejscu. (…) obawiają się, że inne państwa prześcigną ich w technologicznym wyścigu o ekspansję i zgarną wszystkie wynikające z niej korzyści.” 6. Wniosek nie brzmi jednak „nic nie zmieniać”. Wręcz przeciwnie – historia wojskowości to ciągłe przewroty techniczne i kto za nimi nie nadąża, przegrywa. Rzecz w tym, by nie ulec pierwotnemu, naiwnemu optymizmowi, że sama nowa technologia wygra za nas wojnę. Przeciwnik też się zbroi i adaptuje. Zwycięstwo operacyjne to nie zwycięstwo strategiczne 7. Jeden z najczęściej powracających błędów: mylenie wygranej bitwy z wygraniem wojny. Cel jest zawsze polityczny, nie militarny – a kto o tym zapomina, może wygrywać bitwy, lecz przegra wojnę. „Zwycięstwo jest zawsze definiowane na poziomie strategicznym w dążeniu do celów ogólnonarodowych, nigdy zaś na poziomie operacyjnym osiągania rezultatów militarnych. Wojny i konflikty biurokratyczne są środkiem, a nie celem. Ci, którzy tracą to z pola widzenia, wystawiają swój naród na ryzyko.” „Jedną z ironii historii jest fakt, że prawie zawsze ci, którzy wszczynają wojny, wierzą, że wkraczają na ścieżkę prowadzącą do szybkiego, zdecydowanego zwycięstwa.” „Czang Kaj-szek, podobnie jak przywódcy Japonii, kraju, w którym otrzymał on formalne wykształcenie wojskowe, również miał operacyjny pogląd na zwycięstwo – utożsamiał zwycięstwo na polu bitwy ze zwycięstwem strategicznym.” Gdy decydenci gubią cel polityczny 8. Książka pokazuje wiele porażek, które brały się nie z braku siły, lecz z niezrozumienia celu. W Wietnamie to generałowie z Połączonych Szefów Sztabów domagali się wczesnej, zdecydowanej eskalacji – uderzenia na Północ i przecięcia szlaku Ho Chi Minha, by zdusić rebelię. McNamara, przywiązany do teorii wojny ograniczonej, te rady odrzucał, marginalizował generałów i nie zmieniał założeń, nawet gdy fakty im przeczyły (po latach okazało się, że rację mieli wojskowi). Skutek był odwrotny do zamierzonego – ograniczone środki Wietnam Północny odczytał jako słabość i sam eskalował. „Gdy pojawiały się nowe informacje i wydarzenia, które przeczyły jego opiniom, McNamara nie zmieniał zdania, tylko znajdował ludzi, którzy zapewniali go, że jego początkowe poglądy były słuszne.” 9. Lustrzanym przykładem jest Korea, gdzie błąd był przeciwny: gen. MacArthur parł do eskalacji i poszerzenia wojny, nie licząc się z politycznym celem utrzymania konfliktu w ryzach. Dopiero jego następca, gen. Ridgway, rozumiał, o co naprawdę chodzi. „Następca MacArthura, generał Ridgway, doskonale rozumiał cele polityczne, czyli deeskalację konfliktu i ograniczenie zakresu działań wojennych.” Dług jako fundament potęgi 10. Bardzo ciekawy wątek o finansowych korzeniach potęgi. Nowoczesny, oparty na długu system finansowy pozwolił Wielkiej Brytanii finansować wojny na poziomie, którego Francja po prostu nie była w stanie dorównać. Ten sam mechanizm napędził potem rewolucję przemysłową – i został przejęty przez USA za sprawą Alexandra Hamiltona. „Ważniejszy nawet od sojuszy był jednak system publicznych pożyczek […], który umożliwił Anglii wydawanie na wojnę proporcjonalnie więcej w stosunku do przychodów z podatków i w ten sposób pozwolił skierować na wojnę z Francją i jej sojusznikami decydujące siły w postaci okrętów i ludzi.” „Pozbawieni takich zdolności kredytowych Francja i jej sprzymierzeńcy nie byli w stanie dorównać wielkości brytyjskich pożyczek, chyba że za cenę rujnujących i prowadzących do destabilizacji politycznej stóp procentowych.” „Krótko mówiąc, dług funkcjonował jak waluta i był wykorzystywany na rzecz wzrostu gospodarczego, który z kolei finansował wojnę.” „Amerykańska niepodległość opiera się na „zaprowadzeniu porządku w naszych finansach – przez odbudowę kredytu publicznego – a nie na zwycięskich bitwach”. Afryka: wojna jako sposób rządzenia 11. Najbardziej nieoczywisty wątek. To dzisiejsze konflikty – jak w Demokratycznej Republice Konga – w których walczącym stronom wcale nie zależy na zwycięstwie. Wojna staje się stylem życia, źródłem łupów i wpływów oraz narzędziem politycznego przetrwania, a nie drogą do wygranej. „A co jeśli strony konfliktu walczą ze sobą na polu bitwy, ale znajdują się też w pewnej perwersyjnej symbiozie, w której żadna z nich nie chce, aby wojna się skończyła?” Działania nieregularne – wojna bez początku i końca 12. Współczesna rywalizacja coraz częściej toczy się w szarej strefie między wojną a pokojem. Sulejmani i Gierasimow zamiast walnej bitwy wybierali dezinformację, cyber, siły zastępcze i prywatne firmy wojskowe (Rosja zajęła Krym „bez jednego wystrzału”). To powrót logiki, którą George Kennan opisał dekady wcześniej jako: „nieustanny rytm walki, w stanie wojny i poza nim.” Rewolucja w kontrwywiadzie – koniec państwowego monopolu 13. Szczególnie ciekawy wątek. Przez cały XX w. kontrwywiad był domeną państwa – wyszkolony specjalista miał właściwie jednego pracodawcę. To się skończyło: talenty przepływają z NSA do Google’a, z GCHQ (Government Communications Headquarters) do CrowdStrike, a kontrwywiad cyfrowy stał się po prostu segmentem rynku. „Specjalistycznie przeszkolone i wykwalifikowane osoby były (…) ograniczone praktycznie do jednego pracodawcy: własnego rządu. (…) To się skończyło.” Co z tego wynika 14. Najkonkretniejsza lekcja: o wyniku nie decyduje pojedynczy atut – ani przewaga technologiczna, ani wygrana bitwa, ani nawet liczniejsze wojsko – lecz to, czy wszystko to jest podporządkowane jasnemu celowi politycznemu i wsparte twardą bazą finansowo-przemysłową. Niemal każda klęska w tej książce bierze się z zerwania tego łańcucha: McNamara miał przewagę, ale zgubił cel. Wielka Brytania nie miała największej armii, ale miała dług, który finansował zwycięstwa. USA poszły o krok dalej – przejęły ten finansowy model za sprawą Hamiltona i, opierając strategię na własnej potędze gospodarczej i przemysłowej, awansowały do roli supermocarstwa, przejmując pałeczkę po Wielkiej Brytanii. Ale historia się nie skończyła: dziś tą samą logiką – potęga gospodarcza jako fundament strategii – posługują się Chiny, podważając pozycję Ameryki. 15. Monumentalna i świetnie zredagowana książka. Zdecydowanie warta przeczytania, a wnioski z niej płynące warte do zastosowania przy opracowaniu wielkiej strategii Polski. CC: @Przeswity @GroundZeroPL #readlist2026pl

🔴 JUŻ NA ŻYWO: youtube.com/watch?v=V8ODlN…

OficjalneZero @OficjalneZero

3 weeks ago

DZIŚ O 20:05 – @GroundZeroPL Dwa fronty Zachodu. Polska wobec Ukrainy, Ameryka wobec Iranu. Jak zmienia się sytuacja geopolityczna? Jakie konsekwencje dla Polski mogą mieć wydarzenia na Bliskim Wschodzie i za naszą wschodnią granicą? 📍 Prowadzą: gen. Rajmund Andrzejczak

5 2 18 18K 0

Виклики, які стоять перед Україною, потребують здорового, дорослого, професійного, державницького підходу. Посилки з орденами поїхали до Варшави. Всі ми вихлюпнули зрозумілі емоції. А тепер усім треба заспокоїтись. Польща — наш стратегічний сусід, союзник, держава, через яку проходить величезна частина нашої безпеки, логістичний хаб забезпечення зброєю наших Збройних Сил, країна, від якої великою мірою залежить наш вступ до ЄС та НАТО. За часів моєї каденції невипадково вона була нашим головним європейським і євроатлантичним адвокатом. Польща — це країна, яка прийняла понад мільйон українських біженців, і їм потрібні добрі стосунки між нашими народами. Тож українсько-польські відносини — це не майданчик для хайпу, взаємних образ і політичної капіталізації на емоціях. Тому час припинити ескалацію там, де потрібні холодна голова, професійна дипломатія і державницька відповідальність. За умов, коли ключові українські комунікатори на польському напрямку все ще киплять емоціями, виникає просте запитання: хто сьогодні реально займається дипломатією з Польщею? Хто відповідає за політичну комунікацію з польською владою? Хто говорить із польським парламентом, урядом, президентською адміністрацією, місцевими елітами, експертним середовищем, медіа? Хто гасить пожежу? Що взагалі робиться для відновлення довіри? Що буде з українсько-польським стратегічним партнерством? Якою буде атмосфера довкола надзвичайно важливої для нас конференції в Гданську? Ми можемо мати суперечки щодо аграрної політики, перевізників, конкуренції, політики, пам’яті тощо. Але все це треба вирішувати через дипломатію, комунікацію і повагу, а не через бійки в соціальних мережах. І без претензій до історичних підручників один одного — хай ними переймаються вчені, а не політики. Наша спільна історія надто складна, сповнена взаємних кривд і образ, і кращих ліків, ніж «прощаємо і просимо прощення», ще ніхто не прописав. Майбутнє не має бути в заручниках від минулого. Тим більше, шо не минуле — причина цієї кризи у двосторонніх стосунках, а внутрішні проблеми, популізм, гонитва за рейтингами. Україна не має розкоші сваритися з Польщею. Польща не має розкоші сваритися з Україною. Ми воюємо за незалежність та існування української державності. І ми повинні берегти кожного союзника, кожен інструмент, кожну можливість. Росія ж лише аплодуватиме кожному нашому взаємному приниженню, кожному необережному слову, кожному новому скандалу. Пропозиції нашої команди такі. Перше. Припинити публічну ескалацію. Друге. Негайно провести аудит української політики щодо Польщі: хто відповідає, яка стратегія, які канали комунікації, які проблеми, які рішення. Третє. Повернути професійну дипломатію. Не шоу, не образи, не спілкування через ЗМІ, не публічний шантаж, не гру у «хто гостріше і болючіше відповість полякам», а системну роботу з польською державою і польським суспільством. Мій заклик до дипломатів: залиште справу повернення орденів політикам, у вас же — своя важлива місія. Четверте. Відокремити емоції від національного інтересу. Бо національний інтерес України — це сильний союз із Польщею, підтримка України в ЄС і НАТО, спільна безпека та спільне стримування росії. П’яте. Маємо забезпечити обіцяне відкриття всіх переговорних кластерів з Європейським Союзом у липні. Це також залежить і від Варшави, і тут не можна недооцінювати ризики. Час працювати і відновлювати українсько-польське стратегічне партнерство. Не можна допустити розділення України і Молдови в європейській інтеграції. Не раз вже говорив: треба припинити втрачати людей, території і час. Тепер додам: так само важливо нам не втрачати партнерів і союзників.

Sławomir Dębski, były dyrektor Polskiego Instytutu Spraw Międzynarodowych i współautor programu Ground Zero w Kanale Zero, w rozmowie z red. Maksymilianem Skrzypczakiem mówi o tym, dlaczego Polska musi samodzielnie myśleć o swojej strategii bezpieczeństwa. Zdaniem Dębskiego nie możemy pożyczyć własnej wizji ani od Amerykanów, ani od Niemców, ani od Francuzów. Polska ma inne doświadczenia historyczne, inną kulturę strategiczną i inne położenie geopolityczne. Dlatego musi sama odpowiedzieć na pytanie, jak odstraszać Rosję i jak budować potencjał, który pozwoli utrzymać pokój. Rozmowa została nagrana w Pałacu Prezydenckim podczas konferencji 100NEXT. Zapraszamy o 18:00 na nasz kanał YT: youtu.be/u7TZ_vfEXeo

Jesteśmy na żywo - zapraszamy do oglądania Ground Zero, ale zanim to... trochę o wycieczkach rowerowych i historia zagubionego telefonu, która zakończyła się... sami posłuchajcie jak👇🏽😉

🗣️Hal Brands: „Jednym z powodów dla których początek wojny przebiegał tak, jak przebiegł, to jest to, że mieliśmy serie strategicznych błędów popełnionych na Kremlu przez Władimira Putina”.

🗣️Hal Brands: „Kiedy popatrzeć na czas 5-10 lat, to będzie Polska, która będzie kotwicą wschodniej flanki NATO”.

Prof. Hal Brands o tym, czy mamy teraz renesans strategicznego myślenia czy obserwujemy globalny kryzys, którym powinniśmy się w jakiś sposób zająć? 👇🏽