Nohope @Infonohope

This clip shows David Bowie’s famous 1979 Saturday Night Live performance of “The Man Who Sold the World.” Bowie was joined onstage by the theatrical performers Klaus Nomi and Joey Arias, creating one of the most visually striking television appearances of his career. Unable to move freely because he was encased in an oversized plastic tuxedo designed by Mark Ravitz, Bowie relied on Nomi and Arias to carry and guide him across the stage. The surreal, avant-garde staging reflected Bowie's fascination with performance art and the emerging New York underground scene, and the appearance introduced many American viewers to Klaus Nomi, who would later become a cult icon in his own right.

son zamanlarda izlediğim en komik video olabilir

Great actress 😂

Kim Basinger esta a una inyección mas de botox, para poder desbloquear el iPhone de Mickey Rourke...

keyboard_arrow_left Previous keyboard_arrow_right Next

Here is my interview with Christopher Nolan: are you a bard for a civilization at dusk?

Kendinizi çok rezil hissederseniz 2018’de diş dolgularından sonra ağzımın uyuşuk olduğunu unutup tramvayda su içtiğimi ve suyun yere dökülüp herkes tarafından engelli sanılıp otutturulduğumu “ben engelli değilim”demeye çalışırken bi amcanın “değilsin kızım” tesellisini hatırlayın

lan askim @Lanaskimm

2 months ago

Kendizi cok rezil hisserdeseniz 2022 yılında camasırlıktan acele aldığım atkının üzerine takılı kalmış sütyenle 3 aktarma yaptığımı insanların sürekli tuhaf tuhaf dönüp baktığını beni uyarmaya gelen bi kız sayesinde sütyeni fark edince AĞĞĞ diye BAĞIrdığımı hatırlayın.

55 152 19K 4.4M 1K

“Everyone agrees with free speech until they hear something they don't like.” - Ricky Gervais

Δεν μπορώ άλλο 🤣🤣🤣

Έγραψα χθες στο News247. Πάολα Ρεβενιώτη 1958-2026 Θαύμαζα πολύ την Πάολα Ρεβενιώτη. Παρ’όλα αυτά, όταν μαθεύτηκε η είδηση του θανάτου της, αντιστάθηκα στην παρόρμηση να ορμήσω στο πληκτρολόγιο. Το πένθος στη δημόσια εκδήλωσή του διέπεται από πανάρχαιους, άγραφους κανόνες και ιεραρχίες που ορίζονται από το βαθμό συγγένειας με τον τεθνεώτα. Η Πάολα Ρεβενιώτη ήταν πρωτίστως μια ηγετική φυσιογνωμία της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας, οι υπόλοιποι, μπορούσαμε να περιμένουμε να μιλήσουμε για εκείνη μετά την κηδεία της. Έπρεπε, πρώτα, να ακουστούν οι δικοί της άνθρωποι. Δεν χρειάζεται να αναφέρω ότι δεν είχαμε τίποτα κοινό και ο λόγος που κάνω αυτή την άχρηστη δήλωση είναι γιατί πιστεύω ότι πάνω απ’όλα πρέπει να εξάρουμε το γεγονός ότι πέραν της ακτιβιστικής της δράσης, ήταν ο δημόσιος λόγος της που υπερέβαινε τις ταυτότητες, τις τάξεις, τα βιώματα. Η φωνή της Πάολας Ρεβενιώτη ήταν αληθινά επιδραστική και κανείς δεν μπορούσε να αγνοήσει τις παρεμβάσεις της. Βέβαια, μου άρεσε πολύ και το χιούμορ της, ειδικά όταν έκανε πλάκα για τους άντρες ως φύλο. Όλα αυτά τα σατιρικά στερεότυπα που αναπαράγουμε οι γυναίκες για να ξεδώσουμε, όταν βρισκόμαστε με τις φίλες μας, δημιουργούσαν το είδος της ταύτισης που τελικά οδηγούσε σε ένα δυνατό αίσθημα κάθαρσης ακριβώς γιατί τα έγραφε με μεγάλη ελευθεριότητα αλλά και κατανόηση. Την ανθρώπινη κατάσταση είναι που σατίριζε διαρκώς, όχι τα φύλα. Σ’ένα δεύτερο, βαθύτερο, επίπεδο με εντυπωσίαζε και με συγκινούσε ότι αν και είχε υποστεί πολλά και ως τρανς γυναίκα και ως εκδιδόμενη, δεν είχε γίνει μισάνθρωπος. Η μισανθρωπία, διάχυτη σήμερα ακόμα και μεταξύ προνομιούχων, φαίνεται ότι ήταν για εκείνη άγνωστο συναίσθημα. Δεν επέτρεψε όσα έζησε να καθορίσουν τον τρόπο που έβλεπε η ίδια τον εαυτό της. Ταυτιζόμουν βέβαια και με τη μανία της για τον Τύπο, ειδικά τα θεματικά περιοδικά και φυσικά τα ντοκιμαντέρ. Όμως, το αποτύπωμα που άφησε σε μένα ήταν πάνω απ’όλα πολιτικό. Χάρις στην Πάολα Ρεβενιώτη συνειδητοποίησα ότι η υπεράσπιση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου έχει έναν αναπόδραστα ταξικό χαρακτήρα. Στην Ελλάδα της Μεταπολίτευσης, οι Φιλελεύθεροι ξεκίνησαν ως μια «δεξιά αίρεση». Προβεβλημένα στελέχη της Νέας Δημοκρατίας ήταν όσοι μίλησαν, καθαρά, για Φιλελευθερισμό. Το όνομα Στέφανος Μάνος τα λέει όλα. Οπότε και οι τόνοι ήταν οι ανάλογοι: αστική, ευπρεπής, μετριοπάθεια που κόμπαζε ότι ευαγγελιζόταν «αντιδημοφιλείς αλήθειες», άσχετα αν «ο χώρος» μάζευε, τελικά, «ψηφαλάκια» μόνο όταν τα στελέχη του εντάσσονταν στα ψηφοδέλτια της Δεξιάς, την κυρίαρχη ιδεολογία της οποίας τελικά νομιμοποιούσαν. Δεν ήταν και τόσο ανυπόστατη η κριτική για τους «Φιλελεύθερους του Κολωνακίου». Σε αυτό τον περιθωριακό χώρο λοιπόν, οι Φιλελεύθεροι μιλάμε για τα ΛΟΑΤΚΙ δικαιώματα, εν πολλοίς, ως «υποψήφιες σε διαγωνισμό Μις Υφήλιος». Φυσικά και είμαστε παρόντες σε όλα τα Pride, συνυπογράφουμε τις ατζέντες και τα αιτήματα γιατί τα αναγνωρίζουμε ως ατομικά δικαιώματα που βέβαια είναι αλλά από μόνη της αυτή η διατύπωση κρύβει την αλήθεια που η Πάολα Ρεβενιώτη σήκωσε το δάχτυλο και έδειξε χωρίς μισόλογα: «Οι Έλληνες δεν μισούν τις αδελφές τους gay, τους πούστηδες και όπως τους αποκαλούν. Ούτε μισούν τους κλεφτες και αυτούς που πίνουν ναρκωτικά. Μισούν τους φτωχούς gay και τους φτωχούς κλέφτες ή εξαρτημένους. Aν είσαι πάμπλουτος και gay που δεν το διεκδικείς, αλλά λες αστειάκια και χαριτωμένα πράματα και δήμαρχο σε βγάζουν. Aν είσαι κοκάκιας πλούσιος και πεθάνεις, σε κλαίνε 3 μήνες. Στην φτώχεια είναι ρατσιστές, άσχετα αν και αυτοί είναι φτωχομπινέδες». Στα λόγια της προσθέτω πλέον και τους μετανάστες κι αυτό έγινε ξεκάθαρο μετά την εφαρμογή του αίσχους της Χρυσής Βίζας. Σήμερα, οποιαδήποτε ανάλυση και ρητορική που αγνοεί ή αποκρύπτει συνειδητά τις ανισότητες και τον ταξικό χαρακτήρα των διεκδικήσεων, δεν μπορεί να λογίζεται για φιλελεύθερη και προοδευτική. Προφανώς και το φιλελεύθερο βλέμμα είναι γεμάτο καχυποψία όταν κοιτάζει τον ριζοσπαστισμό αφενός γιατί οι ριζοσπάστες αγνοούν, επιδεικτικά, την ευαλωτότητα των θεσμών της φιλελεύθερης δημοκρατίας, αφετέρου γιατί εξαντλούνται στους εύκολους και λαϊκίστικους πολέμους των ταυτοτήτων που αφήνουν χώρο και στο ρατσιστικό μίσος (π.χ.αντισημιτισμός) το οποίο εκλογικεύουν. Όλα τα παραπάνω μου τα έκανε σαφή με τις παρεμβάσεις της η Πάολα Ρεβενιώτη. Η «κυρία Ρεβενιώτη» όπως την αποκαλούσα για να εισπράττω, κάθε φορά που το άκουγε, ένα καλόκαρδο βλέμμα, όλο κατανόηση, για την ανάγκη μου να της απευθύνομαι στον πληθυντικό. Αν είχα παιδιά είναι βέβαιο ότι θα φρόντιζα να γνωρίζουν την Πάολα Ρεβενιώτη ως υπόδειγμα Ελληνίδας με παρρησία που δεν επέτρεψε στο μίσος και την απόρριψη που εισέπραξε «να της σκληρύνουν την πέτσα» και μας έδειξε με τη ζωή της πως το ατομικό δικαίωμα αποκτά υπόσταση όταν τελικά το διεκδικείς για ολόκληρη την κοινωνία και ειδικά για όσους δεν έχουν φωνή.

Η ιστορική προεκλογική συνέντευξη του Αντώνη Σαμαρά στους δημοσιογράφους Νίκο Χατζηνικολάου και Θοδωρή Ρουσόπουλο που παραχωρήθηκε στις 6 Οκτωβρίου 1993 στο Mega Channel. Επρόκειτο για κυριολεκτικά "ξεγυμνωμα* του Σαμαρά ο οποίος αδυνατούσε να δικαιολογησει τους λόγους για τους οποίους προκάλεσε την πτώση της κυβέρνησης Μητσοτάκη αφού επικαλούνταν αποφάσεις της κυβέρνησης στις οποίες είχε συμφωνήσει ενώ δέχθηκε αυστηρή κριτική για τους χειρισμούς του στο θέμα των Σκοπίων το οποίο απέτυχε να λύσει ενώ ήταν Υπουργός Εξωτερικών και θα μπορούσε να πραγματοποιήσει τις απαραίτητες ενέργειες έγκαιρα και να το προλάβει εν τη γέννεση του..! Δυστυχώς η ιστορία επαναλαμβάνεται..! 🤔

Thanks for your critique, Janet. We actually tried a couple of episodes where House (Hugh Laurie) (please put the brackets in the right place) gets it right first time, but they were only 6 minutes long. NBC weren’t happy. Then we tried some where House never gets it right and the patient dies. The audience wasn’t happy. One could apply your trenchant analysis to other art forms: JS Bach wrote 30 Goldberg variations on the same chord structure; Frida Kahlo painted 50 portraits of herself; Henry Moore, what?? The point is, or was, variations on a theme; if all you see is hospital, medical blah blah, then it wasn’t meant for you. Nonetheless, I look forward to your first novel!

So accurate

Περνάω από ένα παραθυρι είμαι μια κυρία που μαγειρεύει, το κοκκινιστό της έχει διαπεράσει όλα μου τα κύτταρα, καλησπέρα λέω, γεια σου όμορφε νεαρέ τι κάνεις, μου απαντά χαμογελαστα. Καλά της λέω είμαι, μηπως θα μπορούσατε με την κουτάλα να μου πετάξετε λίγη σάλτσα στα μούτρα;

Όταν σας χαιρετάει στο δρόμο ένα (άγνωστο) χαμογελαστό μικρό παιδί, να του χαμογελάτε και να το χαιρετάτε πίσω. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να το κοιτάτε σε φάση "τι είσαι εσύ που με χαιρετάς", μεταδίδοντάς του τη μιζέρια, την ξινίλα και τη μαυρίλα σας.

αθάνατος Ελληνας… “το Πάσχα του 1995, τέθηκαν σε αυστηρή ισχύ τα μέτρα για την υποχρεωτική χρήση ζώνης ασφαλείας στα ΙΧ και κράνους στους αναβάτες μοτοσικλετών”…θεϊκές οι απαντήσεις, αντιδράσεις των οδηγών😬