akmac @akmac_pl

Konto tylko do czytania Joined July 2017

Tweets

1
Followers

20
Following

220
Likes

208K

Michał Fiszer @MichaFiszer

4 months ago

Był z nami w Jugosławii pewien oryginał. Z Polski ściągnięto tłumacza języków słowiańskich, Marka. Marek doskonale znał Bałkany, znał serbo-chorwacki we wszelkich możliwych odmianach (serbski i chorwacki, poza zapisem różnym alfabetem, odpowiednio łacińskim i cyrylicą, mają też różne poszczególne słowa, np. powietrze po serbsku jest vozduh, a po chorwacku zrak, itd. choć jest to jednak ten sam język), znał bułgarski i rosyjski, a wszystkie biegle. Był pilotem wycieczek po Bałkanach, a wcześniej za tzw. komuny pracował jaki tłumacz w Komitecie Centralnym PZPR. Kiedyś przy jakimś rosyjskim obserwatorze wojskowym ONZ puścił wiązankę po rosyjsku wprawiając tamtego w osłupienie. Rosjanin pyta: „w której kolonii karnej siedziałeś?” A Marek: „nie siedziałem, ale byłem tłumaczem i tłumaczyłem towarzyszy z Biura Politycznego Komunistycznej Partii Związku Radzieckiego.” Rosjanin pokiwał głową ze zrozumieniem, no tak! Teraz się wyjaśniło! Sam Marek opowiadał, że jednym z jego głównym zajęć było wożenie towarzyszy z ZSRR do luksusowych hoteli na dziwki, ale sprowadzanie rzeczonych do Klarysewa lub Victorii, w zależności od tego gdzie ich wpakowano. Tłumacz był nam potrzebny, bowiem znajomość rosyjskiego w dawnej Jugosławii była żadna, angielskiego też nie znali, jeśli już to niemiecki, bo wielu pracowało w RFN jeszcze w latach słusznie minionych. A język serbo-chorwacki, choć z pozoru podobnie brzmiący, okazał się całkowicie odmienny. Kiedyś na przykład idzie uliczką przy sztabie batalionu Gordana, nasza lokalna serbska tłumaczka, a Marek wyglądał przez okno. Gordana pyta zalotnie: „Marek, što radiš?“ (co robisz?), na co Marek wali prosto z mostu: „Gledam se kroz prozor i tražim neku pičku.” (wyglądam przez okno i rozglądam się za jakąś cipką). Dlatego, jak widać, tłumacz był nam potrzebny, zwłaszcza że Gordanę nie chcieliśmy wtajemniczać w różne nasze poufne rozmowy z lokalsami, a poza tym nie mogliśmy jej zabierać na chorwacką stronę, bo była Serbką. Z tymi tłumaczkami był niezły numer czasem. Portugalski obserwator policyjny, tzw. Civpol, z grupy oceniającej prace lokalnej milicji pod kątem przestrzegania podstawowych praw człowieka, przygruchał sobie obsługującą ich tłumaczkę. Wzięła ich wola boża i uprawiali stosunki międzynarodowe. Portugalczyk zasuwa jak królik, więc jego wybranka woła namiętnie: „polako, polako!” (powoli, powoli). Na co portugalski policjant, uniesiony narodową dumą przerwał i głośno mówi: „No Polaco! Portugalo!” I dalej swoje jak siedmiolufowy minigun… Na zdjęciu - mediacje z serbskimi i bośniackimi oficerami (Bośniacy dwaj pierwsi od lewej), Slunj 1993 r. Wśród Polaków pierwszy z prawej to Romek Polko, a obok spadochroniarz z 6. BDSz, Leszek Zajkowski, nazwisk dwóch pozostałych nie pamiętam. Marek nie pojawił się tu na zdjęciu, ale tłumaczył te rozmowy. Fot. Michał Fiszer Jeśli podobają Ci się moje wpisy postaw mi kawkę, a będzie więcej buycoffee.to/dafiszer