Ozan, elimi tutup kucağına çekti. Ben şaşkınlıkla ona bakarken onun gözleri karşımızdaki ikilideydi. Bu çok sıradan bir şeymişçesine parmaklarımla oynadı. Sinir uçlarımı yatıştırdı. Mide bulantımı bastırdı. On saniye bile sürmedi. Elimi hemen bıraktı. +
Bir keresinde biri, neden sarılmak yok diye sormuştu. Cevabını kendi içimde aramış, bir sonuca varamamıştım.
Ozan, sanki ona ait bir parçaymışım gibi bana sarılırken bu sorunun gerçek cevabıyla yüzleşiyordum.
Çünkü hiç kimse o değildi. #bizimiçinyazılmış