Qanet Amiry @qanet_ameri

ای خاک تیره! دلبر ما را عزیز دار این نور چشم ماست که در بر گرفته‌ی

خدا حافظ رفیق، و دیدار به قیامت. میدانم روحت شاد است؛ اما غصه‌ام این است که کاش روزی میرفتی که نتیجه‌ تمام آن سختی های کوه و کمر را میدیدی؛ روزی که وطن آزاد میشد و آرمان هایی که برایشان جنگیدی، یکی یکی به حقیقت میپیوست. کاش میدیدی خانواده ات، دوستانت و اطفالت در همان کشوری که برای آزادی اش سالها جنگیدی، آزاد و سربلند زندگی میکنند.

آن زنده اندیشان که دست ِ مرگ را بر گردن ِ خود شاخ ِ گل کردند و مرگ را از پرتگاه ِ نیستی تا هستی ِ جاوید پُل کردند ای غم ! تو با این کاروان ِ سوگواران تا کجا همراه می آیی ؟ بنگر چه جان های گرامی رفته اند از دست! دردیست چون خنجر یا خنجری چون درد سایه

سروهایی که به خاک افتادند: . شهید فرمانده حسیب پنجشیری . شهید رومل پنجشیری . شهید عتیق پنجشبری

keyboard_arrow_left Previous keyboard_arrow_right Next

#NewProfilePic

تو نمرده‌ای با کوه یکی شده‌ای تا اندوه ما را به آغوشی بکشی. وحید بکتاش

برادرم کوه بود.

Khalid Amiry @Amiry_khalid

6 days ago

برادرم کوه بود. فرمانده‌ی شهید، حسیب پنجشیری، مردی باوفا، صادق، عیار، شجاع و راسخ بود. او برای من نه تنها یک هم‌سنگر که برادر و رفیق سال‌های دشوار و مرد میدان‌های سختِ نبرد بود. شهادت او برای ما سنگین است و فقدان او در ادامه‌ی راه، زخمی‌ست که به آسانی جبران نخواهد شد. بی‌تردید،

233 203 1K 64K 24

فرمانده عزیز، برادر گرامی ام! ای گردن‌فراز هندوکش، قهرمانانه زیستی و با افتخار جام شهادت را نوشیدی. تو با افتخار این راه را انتخاب کردی و با عزت و سربلندی تا آخرین نفس در این مسیر ایستادگی کردی. تاریخ، مردانگی، غیرت و ایستادگی تو را با افتخار در سینهٔ خود ثبت خواهد کرد و نسل به نسل از رشادت و فداکاری‌ات روایت خواهد شد. انتقام خون تو و همهٔ سردارانی که در این راه جام شهادت نوشیدند ، گرفته خواهد شد. هیچ قطره‌ای از خون‌تان بخشیده نخواهد شد. سوگ و غم از دست دادن تو تا آخر عمر با ما خواهد بود و گرفتن انتقام خونت را هرگز فراموش نخواهیم کرد. یادت همیشه زنده و نامت جاودانه باد، فرمانده عزیز.

@Amiry_khalid @natiqmalikzada روحت شاد فرمانده عزیز

با اندوهی عمیق، خبر درگذشت پدری را شنیدم که قامتش زیر بار رنج از دست دادن پسر خم نشد و دلش برای آزادی می‌تپید. او داغ فرزند مبارزش را بر سینه داشت، اما هرگز از آرمان آزادی دست نکشید. امروز مردی از میان ما رفت که شجاعت را زندگی کرد و استقامت را معنا بخشید. یاد فرمانده‌ عبدالرحمن اندرابی تا ابد در قلب‌ها جاویدان و راهش پر رهرو باد.

@natiqmalikzada مبارک است، به امید موفقیت های بیشتر شان

#NewProfilePic

قهرمانان در سیاهی روزگار، روشنایی زندگی و آزادی را برای دیگران می افروزند. در دل تاریکی میسوزند تا چراغ آزادی بر بام افغانستان روشن بماند.

@natiqmalikzada موفق باشید برادر گرامی، باعث خرسندی برای همه است.

@Farhadfaramarz0 روحش شاد یادش گرامی باد.

در دل کوهستان‌های سرفراز پنجشیر، جایی که صخره‌ها نیز روایت‌گر حماسه‌اند و باد، نام قهرمانان را با خود زمزمه می‌کند، فرزندی از تبار غیرت و ایثار در سال ۱۳۴۰ هجری شمسی، در روستای «تاواخ» شهرستان «عنابه» دیده به جهان گشود. نامش مرزاجی بود و تخلص‌اش "امیری"، اما با گذر زمان، مردم او را نه تنها به نام، که به قامتِ استوار، صداقت گفتار و آتشِ ایمانش شناختند؛ او در خانواده‌ای ساده اما ریشه‌دار و متعهد رشد کرد، جایی که ارزش‌های دینی و میهنی همانند شیر در وجود فرزندان ریخته می‌شد. پدرش، احمد میر، مردی بود که فرزندش را با ذکر حق و عشق به وطن تربیت کرد. شهید فرمانده مرزاجی از همان خردسالی با دستانی کوچک اما دلی بزرگ، به رنج مردم و سرنوشت کشورش می‌اندیشید؛ در چشمان‌اش، برق آینده‌ی آزاد موج می‌زد و در قدم‌هایش، سنگینی مسئولیت مردی فردا. او درس و تربیت را نزد عالمی وارسته، مولوی صاحب غیاث، آغاز کرد؛ جایی که «قرآن، حدیث، فقه و حکمت به دل‌ها» جان می‌داد. شهید مرزاجی نه فقط الفبای دین، بلکه راز پایداری، صبر و عدالت را نیز آموخت. روزها در سایه درختان کهنسال می‌نشست و شب‌ها با نور فانوس، کتاب می‌خواند، بی‌خبر از اینکه روزی خود کتابی خواهد شد برای نسل‌های آینده؛ کتابی که با خون نوشته خواهد شد. آنچه او در این دوران آموخت، ستون‌های فکری او را ساخت و ایمانش را مانند فولاد آبدیده کرد؛ همین بذرهای اخلاقی و معرفتی بود که بعدها در میدان نبرد، در قامت فرمانده «هوشمند، شجاع و مردمی» به بار نشست. هنگامی که ابرهای شوم اشغال شوروی بر آسمان افغانستان سایه انداخت و تانک‌های بی‌رحم متجاوزین بر خاک گرم وطن تاختند، مرزاجی درنگ نکرد. او در میان اولین کسانی بود که دست بر قبضه تفنگ گذاشت، اما نه با خشم کور، بلکه با بینشی الهی و نیتی خالص برای آزادی مردمش. با دلی چون کوه و ایمانی چون آتش، به صفوف جهاد پیوست و در کنار بزرگ‌مردانی چون «احمد شاه مسعود، قهرمان ملی کشور» پرچم جهاد و ایستادگی را برافراشت. دیری نگذشت که به عنوان معاون قرارگاه تاواخ گماشته شد؛ قرارگاهی که قلب تپنده‌ی نبردهای پنجشیر بود و هر سنگر آن، با خون آزادگان رنگین گشته بود. در آن روزهای سخت، او چون کوهی در برابر توفان ایستاد، و صدایش در میان تکبیر مجاهدین می‌پیچید: «این خاک را جز فرزندانش نجات نخواهند داد.!» با شکست ارتش سرخ و آغاز فصل نوینی از نبرد، دشمنی دیگر از تاریکی برخاست؛ گروه طالبان، گروهی که نه از تفنگ، بلکه از جهل تغذیه می‌کرد. فرمانده مرزاجی شهید باز هم به عقب نه‌نشست. این‌بار، در مقاومت اول، او به‌عنوان فرمانده قرارگاه تاواخ مأمور دفاع از دره‌هایی شد که روزی سنگرِ مردانگی شده بودند. او نه‌تنها یک جنگجو، بلکه یک استراتژیست چیره‌دست بود؛ مردی که نقشه‌های جنگی را چون شعری از حفظ می‌خواند و در شب‌های سرد کوهستان، با شمعی روشن، راه فردا را برای یارانش ترسیم می‌کرد. گروه طالبان هر بار که پیش آمدند، در برابر هوش و آتش این مرد به زانو درآمدند؛ چرا که مرزاجی شهید تنها به زمین و زمان نمی‌جنگید، او برای روح مردمش، برای فردای کودکان وطن و برای عزت افغانستان می‌جنگید. پس از تشکیل نظام جمهوری در افغانستان و ورود کشور به مرحله‌ی نو از ساختار سیاسی، فرمانده مرزاجی نیز با همان روحیه‌ی که سال‌ها در سنگرهای داغ و کوهستان‌های سرد از وطن دفاع کرده بود، این بار گام در عرصه‌ی دولت‌داری نهاد. او که طنین گام‌هایش در جبهه‌های مقاومت هنوز در گوش زمان بود، در وزارت داخله مسئولیت‌هایی خطیر و حیاتی را بر دوش گرفت و نشان داد که مرد میدان، چه در عرصه جنگ و چه در ساحت مدیریت، همان مرد است. لباس رزم را با ردای خدمت عوض کرد، اما هیچ‌گاه آن شعله‌ی درونی، آن آتش ایمان و مسئولیت‌پذیری را خاموش نساخت؛ قلبش همچنان با همان تپش‌های پرشور شب‌های دشت و کوه می‌تپید و هنوز با هر «الله‌اکبر»ی که در دل زمزمه می‌کرد، برق غیرت در نگاهش شعله‌ور می‌شد. در چارچوب نهاد دولتی، چون مدیری دلسوز، مخلص و بی‌ادعا فعالیت کرد؛ بی‌آن‌که گرفتار زرق و برق قدرت یا بازی‌های سیاسی شود. مردم، او را نه تنها مقام‌دار، بلکه همچنان فرمانده، پناه و وجدان بیدار حکومت می‌دانستند. در جلسات اداری، صدای حق‌طلبی‌اش بلند بود و در میدان تصمیم‌گیری، بی‌هیچ تردید جانب مردم را می‌گرفت. روزی نبود که دلش برای خاک وطن، برای سربازان خط مقدم و برای ملت مظلوم‌اش نتپد. برای مرزاجی شهید، خدمت به وطن مرز نداشت؛ «سنگر یا ساختار، میدان یا میز، قلم یا تفنگ، همه ابزار یک هدف بودند».

.@Zahrakazimi3, speaking at the International Conference on the Women of Afghanistan as a representative of @NRFWomen, is calling on the UK government to recognize the gender apartheid imposed by the Taliban in Afghanistan.

@AhmadMassoud عید شما و همه قهرمانان عزیز ما مبارک.

هموطنان عزیز! عید تان مبارک.

شب است و چشم ما همی چو چشم انتظارها ستاره میکند به شب، یگان یگان شمارها #محمداسحٰق‌فائز