Umut Huseyinoglu @uhus

"Metin Oktay Efsanesi" diye bir şey varsa,onu efsane kılan şeyler listesinin üst sıralarında 29 Ekim 1960'ta oynanan Karagümrük maçı da bulunur. Askerliği sırasında izin süresini 8 gün geciktirdiği için 14 Eylül - 28 Ekim 1960 tarihlerinde hapis yatar. 28 Ekim'de Genel Af'tan yararlanarak çıkar, bir gün sonra Galatasaray'ın Karagümrük maçında forma giyer ve 2 gol atarak takımının galibiyetinde en büyük rolü oynar. Halit Kıvanç ertesi gün yayınlanan Milliyet'teki maç yazısında şunları söyler: "Bu güzel havada, bu parlak sema altında yaşamak, ne kadar, ne kadar güzeldi. Ama hürriyet, havadan da güzeldi, semadan da parlaktı. Ve insan ancak hür olduğu kadar yaşardı. Metin de dün yaşıyordu işte!.. 45 er dakikalar boyunca, bir meşin yuvarlağa hükmeden kudretli bir sporcunun mücadelesi değildi dünkü maç... Aslında bu, herhangi bir futbol maçı da değildi. 24 yaşında bir delikanlının, 45 günlük hasret ateşini hürriyet çeşmesinde dindirmeğe koşmasıydı. Hürriyet, renklerin de en güzeliydi. Öyle olmasa, Sarı-Kırmızılısı, Sarı-Lâcivertlisi, Siyah-Beyazlısı bu 24 yaşındaki delikanlıyı elleri kızarıncaya kadar alkışlar, sesi kısılıncaya kadar karşılar mıydı?.. Galatasaray tribünü teşci nidalarından yorulmuş, bir an susmuştu. Ve o anda kapalı tribünün ortalarından, Sarı-Lâcivert bayraklarla süslü sıralardan muhteşem bir uğultu yükseldi: «Ya ya ya şa şa şa Metin Metin çok yaşa!..» Fenerbahçelilerin dünkü temposuydu bu. Stadın her köşesinde hafifçe nemlenen gözler, müstesna tabloyu tamamlıyordu. Mucize ölçüsünde atılan beş gol, on gol dahi bir futbol maçını böylesine güzelleştiremezdi." Metin Oktay tahliye oluşunu ve bu maça nasıl çıktığını, yıllar sonra Top ve Ben kitabında şöyle anlatır: "Toptaşı Cezaevi'nin kapısında beni Turgan Ece, Rüçhan Adlı ve Kamil Altan karşıladılar... Muhabbetle birbirimize sarıldık. Öpüştük, ağlaştık... Beyti'deki akşam yemeğinde Baba Gündüz benim için sofrayı donattırdı. Futbolcu arkadaşlarım yemeği bitirince otele döndüler. Biz restoranda kaldık. Soframız çilingir sofrası. Rakı içiyoruz. 45 günlük sinirlerimiz yatışsın diye. Gece saat 03’e kadar içtik. Oteldeki odamıza çekilirken, Baba Gündüz resepsiyondaki memura sıkı sıkı tembihlemiş: 'Metin Oktay sabah kahvaltısı için kesinlikle uyandırılmayacak. O yorgunluğunu atıncaya kadar uyuyacak.' Saat 11'de Gündüz Kılıç gelip uyandırdı beni. 3 saat sonra Galatasaray takımı sahaya çıkacak ve Karagümrük'le oynayacak. Baba, yatağımın ucuna oturdu ve şöyle dedi: 'Biliyorum, oynayacak durumda değilsin. Ama, seyirci seni görmek istiyor Metin. Karagümrük'e karşı seni oynatmak istiyorum. Üzülme, verebileceğini ver. Sen bize çok maç kazandırdın. Bugün de senin yüzünden kaybedelim. Seni hasretle bekleyen seyirciye ne olur bu saygıyı gösterelim.' Baba'ya 'hayır' diyebilmem mümkün mü Sahaya çıktım ve ben iki gol atarken, Galatasaray Karagümrük'ü 3-0 yenmişti. Beni seven tribünlerime kavuşmuştum. Kusa kusa sahadan çıkarken, tünelde hıçkıra hıçkıra ağlıyordum." 45 gününü hapiste geçirdiği 1960-61 sezonunu 36 golle Gol Kralı olarak bitirmiş olması da bambaşka bir hikayedir, en yakın rakibi Lefter'in ise 17 golü vardır.

20 yıl önce bugün...

youtube.com/watch?v=C3HJBs… "...Αργά - αργά, βαριά - βαριά... σ' ακούω στο σκοτάδι... το κουρασμένο βήμα σου να σέρνεται... κάθε βράδυ, κάθε βράδυ..."

@jajahaltetmis Yolunuz düşse de gene içsek 🥲☕️

Yeniden hoş geldin Yaren Günlerdir Adem Amca ile birlikte “Acaba görür müyüz?” diye güneye uzun uzun bakarken meğer o da bize çatıdan bakıyormuş; biz tanıyamamışız. İlk iki gün çatıda ve bahçede uzak ve çekingen durunca geleni eşi sandık. Hava şartları nedeniyle göle de açılamamıştık. Dün Adem Amca’nın kapısının önünde beklemeye başlayınca içimize bir şüphe düştü. Bu sabah buz gibi havaya rağmen şansımızı yeniden denedik… Ve anladık ki gelen Yaren’miş! 🤍 Merak edenlere, soranlara, bir kuşla baharı bekleyenlere müjdeler olsun. Buluşma 15. yılda da gerçekleşti.

keyboard_arrow_left Previous keyboard_arrow_right Next

Kampüs güzeli #21 😻

Futbola değil, Galatasaray'a ilgi duyuyorum. Çocukça bir şey, bunu kabul ediyorum ama ne yapayım, çocukken bizi etkileyen şeyler kolay kolay hayatımızdan çıkmaz. Bende de öyle oldu. Yıllar içinde bende Gassaray'a dair tarihsel, sportif ve kültürel manada şahsi bir birikim oluştu; araştırmayı, maçlarını izlemeyi ve hatta eleştirmeyi seviyorum. Çoğun Beşiktaşlı eşim bana Gassaray'ı savunmak zorunda kalır, öyle diyeyim. Gassaray'ınki dışındaki hiçbir maç bana keyif vermiyor. Eşim, ailem, sevdiklerim, sevdiğim yemekler, dinlediğim müzikler, izlediğim filmler, okuduğum kitaplar, akademik ilgi alanım gibi karakterimi bütünleyen bir şey oldu. Başka şeylere nasıl bakıyorsam, Gassaray'a da öyle bakıyorum, bu hoşuma gidiyor. Harcadığım para hariç hayatımı olumsuz etkilediğini sanmıyorum. Sözün özü, neden ilgi duymayayım ki? Ayrıca bu mesajı gönderen arkadaşın profil fotoğrafında başka bir takımın logosu var, nicki de yine o takımı içeriyor. Acaba kendisine yakıştırdığı şeyi bana niye yakıştırmıyor veya benim "futbol"a ilgi duymam neden sorulmaya değer bir şey oluyor? Bu da enteresan bir durum. Şimdi yazarken, bu bana başka bir şeyi düşündürdü: Geçen senelerden birinde Instagram'da Galatasaray formalı bir fotoğrafımı paylaşmıştım, başka takımlı bir arkadaş "abi keşke o formayı değil de bizim formayı giysen, o daha çok yakışırdı" gibi bir mesaj atmıştı. Görür görmez kızdım, kafamda "kaç yaşına gelmiş adamım, ben ne giyeceğimi bilmiyor muyum", "Gassaray'ın nesi var, daha mı kötü, sen ne demek istiyorsun" gibi iç sesler yankılandı, geç vakitti, "neyse sabah engellerim" diye bıraktım. (Maalesef, tahammül seviyem bazen yerlerde geziniyor.) Sabah olunca başka bir şey aklıma geldi, adam kendi takımının formasını önermekle aslında kendisi için değerli olanı bana yakıştırıyor, beni kendi değerine layık görüyor, bu iyi bir şey diye düşündüm. Kendisine teşekkür ettim. Karşılığında bu bakış açımı doğrulayan bir şeyler yazdı, anlamama ve anlaşmamıza sevindim. "Bi daa olmasın" dedim. "Bakış açısı önemli" diye düşünüyorum, neye ilgi duyduğunuz kadar, neye nasıl, ne ölçüde ve hangi bakış açısıyla ilgi duyduğunuz da önemli. Az evvel başka bir şeyi ararken karşıma çıkan Latince bir sözle kapatayım, böyle durumlarda sanki derin bir şey söylüyormuşsunuz gibi hissettirir: "eveniunt digna dignis" (PL. Poen. 1270) (Mesajı yollayan arkadaştan, bu twitte ekte paylaşmak için izin aldım.)

🥲

youtube.com/watch?v=rFPiez… "... μονάχα εγώ ρωτώ Χωρίς Ελπίδα... πού μένεις, πού κοιμάσαι και πώς ζεις... κι εσύ που ξέρεις όσα η καταιγίδα... δεν έχεις κάτι για να μου πεις..."

en büyük Devrimcinin anısına... youtube.com/watch?v=QX5Db4…

Yapay zekadan şikayet etmenin yersiz olduğunu düşünen bir yazar ve hocanın yazısı: Öğrencilerim Yapay Zekâ Kullanıyor. Ee, Ne Olmuş? Yazan: John McWhorter Gençler artık daha az okuyor ve botlara güveniyorlar; ama insanlara düşünmeyi öğretmenin başka yolları da var. Ortaokul çağındaki kızlarım bana büyük şekilde gurur veriyor ama hâlâ kitap kurdu olmamalarına alışmaya çalışıyorum. Eminim iki kuşak önce olsalardı, bana daha çok benzerlerdi: Burnu daima bir kitabın içinde, yalnızca karşıdan karşıya geçerken ya da tabaktaki çatalı yönlendirmek için başını kaldıran tiplerden. Oysa bugün, kitapla dolu evimizde, babalarının çoğu zaman rahat bir okuma koltuğuna gömülü olduğu bu ortamda bile, onların gözleri genellikle bir ekrana dikilmiş durumda. Ama aslında, çoğu zaman benim de o rahat koltukta yaptığım şey kendi ekranıma bakmak. 1988’de, Washington Square Park’ta bir bankta oturup Anna Karenina’nın büyük bir kısmını okumuştum. Yanıma oturan biri, ne okuduğumu görünce “Aa, bak, Anna ile Vronski oradalar!” demişti. Tolstoy’un destanına öylesine dalmıştım ki, başımı kaldırıp gerçekten onları yürürken görmeyi beklemiştim bir an. Bugün aynı parkta otursam, muhtemelen telefonumda aşağı yukarı kaydırma yapıyor olurdum. Okuma Azaldı, Ama Bu Felaket Değil Bir dilbilimci, profesör ve yazar olarak, bu değişimden yakınmam beklenecektir elbette. Görünüşe göre dünyanın dört bir yanındaki eğitimcilerin görevi, öğrencilerin artık eskisi kadar okumadığından ve okumakla yetinmeyip makalelerini de yapay zekâya yazdırdıklarından dolayı hayıflanmaktır. Açıkçası, bu gelişmeler beni geceleri uykusuz bırakmıyor. Öğrencilerin parmaklarının ucunda çok daha az bilginin bulunduğu bir dönemi özlemek bana yanlış geliyor. Gerçek dünyaya atıldıklarında da işleri büyük ölçüde yapay zekâya bırakacaklarsa, bunu şimdi yapmalarını kim suçlayabilir? Gençler gerçekten daha az okuyor. Michigan Üniversitesi’nin “Geleceği İzleme” araştırmasına göre, 1976’da lise son sınıf öğrencilerinin yaklaşık yüzde 40’ı geçtiğimiz yıl zevk için en az altı kitap okuduklarını söylüyordu; yüzde 11,5’i ise hiç okumadıklarını. 2022’ye gelindiğinde bu oranlar neredeyse tamamen tersine dönmüştü: gençlerin giderek azalan bir kesimi eğlenmek için kitap okumaya istekli görünüyor. “Görsel Çağ” Paniklerine Katılmıyorum Birçok kültür eleştirmeni bu durumu kaygı verici buluyor: Yazılı sözcük yerine imgenin, roman yerine kısa videonun yüceltilmesi, hepimizi topluca aptallaştıracak, diyorlar. Yanılıyorlar bence. Basılı metin ve onun nimetleri yok olmayacak; sadece sahneyi paylaşmak zorunda kalacaklar. Eleştirmenler, dikkat çekmek için verilen rekabetin, düşük kaliteli, kolay tüketilen içerikleri çoğalttığını söyleyebilir. Ancak bu, düşünce içerikli yazıların ve derin diyalogların, Substack bültenlerinin ve podcast’lerin çoğalmasını göz ardı eder. Bunlar, daha fazla fikir, daha fazla bilgi ve dolayısıyla okumak ve düşünmek için daha fazla fırsat talebine işaret ediyor. Kızlarım hâlâ kitap okuyor, sadece zamanlarını gerçekten ateşli biçimde sevdikleri eserlere ayırmayı tercih ediyorlar. Bunların arasında Tahereh Mafi’nin Shatter Me dizisi ve Chris Colfer’ın altı ciltlik Land of Stories serisi var. Ben onlara bu kitapları yüksek sesle okurken o kadar çok sevdiler ki, belki yeniden okuruz. Ben onların yaşındayken, yapılacak başka bir şey olmadığı için, iyi olmayan pek çok kitap okudum. Belki bu bana sabır ve düşük dopamin ödülü veren deneyimlere tahammül etmeyi öğretti, ama The White Lotus gibi diziler o zamanlar olsaydı, minnettar olurdum. Eskiden eğlence seçeneği Middlemarch ile müzikhol, Sister Carrie ile vodvil, The Invisible Man ile I Dream of Jeannie arasındaydı. Bugünse kolay, aptalca içeriğe olan iştahımız çevrimiçi videolarla, hayvan sakarlıkları ve makyaj tüyoları gibi kısa kliplerle doyuruluyor. Kızlarımın utanarak izlediklerini itiraf ettikleri bu dijital abur cuburu günde ne kadar tüketeceklerini artık sınırlayarak belirliyorum. Ancak tüm çevrimiçi içerikleri kaba ya da aptallaştırıcı diye bir kenara atmak, içindeki zekice unsurları gözden kaçırmak olur. Kızlarımın ikisi de benim o yaştayken olduğumdan daha esprili, büyük ölçüde çevrimiçi yayınlarda gördükleri komik ve biçimlendirilmiş dil yüzünden. Bir içeriğin yaygın olması, onun sanattan yoksun olduğu anlamına gelmez. Hayal Gücü Argümanı Zayıf Eleştirmenler, videolar yerine kitapların daha değerli olduğunu, çünkü hayal gücü gerektirdiğini ve bu sayede daha güçlü düşünürler yarattığını söylerler. Bu tanıdık argüman bana, mevcut önyargıları sonradan akılla meşrulaştırma gibi geliyor. Video hep var olsaydı, insanların “Keşke bu hikâyeleri kelimelere dökebilsek de kendi imgelerimizi oluşturabilsek” diye düşüneceğini sanmıyorum. Ayrıca hiç kimsenin, tiyatronun seyirciyi görsellere maruz bırakarak, oyunu okuyarak hayal etme fırsatını elinden aldığı için dezavantajlı kıldığını savunduğunu da duymadım. Eskiden de birçok kişi, hayal gücü gerektirdiği için radyonun televizyondan daha iyi olduğunu iddia ediyordu ama kim Severance dizisinin radyo oyunu olarak daha iyi olacağını düşünür ki? Eskiden de Kimse Her Şeyi Okumuyordu Muhtemelen öğrencilerin eskiden ne kadar “yoğun okuma” yaptığını abartıyoruz. (CliffsNotes’u hatırlayan var mı?) Ben üniversitedeyken, arkadaşlarımın pek azı kendilerine verilen her şeyi okurdu. TikTok öncesi dönemin öğrencileri bile çoğu materyali okumadıklarını itiraf ediyor. Bu kısmen, profesörlerin aşırı miktarda metin ödevlendirmesi ama derste yalnızca küçük bir bölümünü tartışmasıyla ilgili. Hatırlıyorum, profesörün hiç değinmediği sonsuz bir Kierkegaard pasajını okumak zorunda kalmıştım; Lorca’nın Bodas de Sangre oyunundan ise yalnızca bir sayfa konuşmuştuk. Bir öğrencim zamanında beni “aşırı yüklenmekle” suçlayınca, değişim zamanı geldiğini fark ettim. Artık daha yönetilebilir uzunlukta pasajlar veriyorum, böylece hepsini tartışabiliyoruz. Bu hem onların hem benim zamanımın daha iyi bir kullanımı; ayrıca sınıfta çok daha verimli tartışmalar doğuruyor. Yapay Zekâ Çağında Yeni Yazma Yolları Yapay zekânın yükselişiyle birlikte, artık soyut bir konuda klasik “beş paragraflık” kompozisyon ödevi vermeyeceğim. “Jane Austen’ın Pride and Prejudice romanında ironi nasıl ifade edilmiştir?” ya da “Aristoteles’in erdem anlayışı, Platon’unkinden nasıl ayrılır?” gibi ödevler… Belki profesörlük görevimden kaçıyor gibi görünebilirim. Oysa yalnızca teknolojinin gerçeklerine boyun eğiyorum. Bu tür makaleleri artık yapay zekâ yazabiliyor. Öğrencileri bunları yazmaya göndermek, sanki telefonlarındaki hesap makinesini kullanmayacaklarmış gibi onlara kesir işlemleri yaptırmak gibi. O eski usul kompozisyonun amacı, bir argüman geliştirme becerisi kazandırmaktı. Bu hâlâ gerekli; sadece yöntemi değiştirmemiz gerekiyor. Bazı durumlarda bu, öğrencilerin bu yazıları sınıf içinde, ekran olmadan, o meşhur mavi sınav defterlerine yazarak tamamlaması anlamına geliyor. Ayrıca yapay zekânın cevaplayamayacağı türden, kişisel yorum gerektiren sorular sormanın yollarını da buldum. Örneğin: “İlk başta çirkin görünen sanatı topluma nasıl benimsetebiliriz?” Bu, derste tartıştığımız malzemeden besleniyor. Profesörlerin sınıf içi katılım için daha net standartlar belirlemesi de gerekecek. Klasik Kompozisyonun Sonu, Düşünmenin Değil Üniversitede kompozisyon yazmaktan nefret ederdim. Bu ödevler bana fazla soyut ve ilgisiz gelirdi, notlarımı neye göre alacağımı asla bilemezdim. Yani “iyi bir deneme”nin ne olduğu bana hiçbir zaman açık değildi. Yalnız olmadığımı biliyorum. Okulu hep sevmişimdir ama o kuru, ürkütücü makale ödevleri, yazmayı sevebileceğimi fark etmemi engelledi. Yapay zekânın bu angaryayı devre dışı bırakmasına hiç üzülmüyorum. Öğrencilere düşünmeyi öğretmenin başka yolları da var. Dilbilgisi ve İfade: Artık Başka Araçlarımız Var Kompozisyonlar, aynı zamanda öğrencilerin doğru dilbilgisiyle, kendilerini açık ve toplumsal olarak kabul edilebilir biçimde ifade etmelerini öğretmeyi amaçlıyordu. Ama bir zamanlar insanların kendi yiyeceklerini yetiştirmeyi ya da papyon bağlamayı bilmesi de gerekirdi. Artık o dönemleri aştık — sarkık sıfat-fiilleri önlemek zorunda olmayı da öyle. Her zaman kendimizi açık ifade etmemiz gerekecek ama artık bunu başarmamıza yardım eden yapay zekâ araçları var. Birçok dilbilgisi kuralının açıklıktan ziyade modaya veya tercihe dayandığını da unutmamalıyız. Bu kuralları, tıpkı bir giyim kodu gibi ezberlememiz beklenir: Oxford virgülü (ya da onun yokluğu!), which mi that mı (Henry Fowler’ın uydurduğu bir ayrım), less books yerine fewer books. Artık yapay zekâ bize bu kodları nasıl yöneteceğimizi söylüyor. Kimimiz hâlâ who ile whom arasındaki farkı bilmekten keyif alacak, tıpkı papyon bağlamayı doğru öğrenmek isteyebileceğimiz gibi. Ama çoğu insan bu işi bir makineye devretmekten memnun olacaktır. Sonuç: Düşünmek İçin Zaman Kazanmak Evet, iki çocuğumdan birinin uzun klasik romanları benim kadar benimseyip benimsemeyeceğini düşünmek şaşırtıcı. Ama onlar benden çok daha zengin bir içerik çeşitliliğine sahip ve benim görevim, Tolstoy’u benden daha az okusalar bile, en iyi içerikle mümkün olduğunca derinlemesine ilgilenmelerini teşvik etmek. Dilbilgisi kurallarını öylesine ilginç buluyorum ki hayatımın büyük kısmını bunları incelemeye adadım. Ama kızlarımın ve öğrencilerimin bu keyfi kuralları ezberlemeye bu kadar enerji harcamalarına gerek kalmamasına da memnunum. Dileğim, yapay zekânın bu angaryanın bir kısmını üstlenmesi sayesinde, onların gerçekten kendi başlarına düşünmeye daha çok zaman ayırabilmeleri. John McWhorter, “My Students Use AI. So What?”, The Atlantic, 23 Ekim 2025). Link: theatlantic.com/ideas/archive/…

Kampüs güzeli #20 😻

en büyük İskeçeli Manos Hatzidakis yüz yaşında... youtube.com/watch?v=4-GeRM…

youtube.com/watch?v=sbn0c7… "...Να μας πάρεις μακριά... να μας πας στα πέρα μέρη... φύσα θάλασσα πλατιά... φύσα αγέρι φύσα αγέρι..." ...καλό ταξίδι Διονύση

“Hepimiz bir şekilde tutunuyoruz hayata!” ✍🏻🐾 #tutunanlar

"...bir büyük şölen başlıyor... ona göre sevin..."

Hoş geldin Güz… DÜŞ’melerin mevsimi 🍂

keyboard_arrow_left Previous keyboard_arrow_right Next

"... στο καφέ της ξεγνοιασιάς... επιστρέφω εκεί (για 22η φορά) ... μέρα αδιέξοδη σκληρή... λέω τι ζητάς που πας... πέρασε ο καιρός... μα ήμουνα τρελά τυχερός..." youtube.com/watch?v=MhEm7T…

Welcome to CTIS Generation 2025! All first-year Bilkent CTIS students who are registered to their 1st semester in the department are invited to the GE100 Orientation meeting. Please remember to sign the attendance sheet at the entrance to earn GE100 points. #CTISgeneration2025

Güle güle Yaren...

Alper Tüydeş @alpertuydes

11 months ago

Ve Yaren yola çıktı. Martta gelişini saat saat beklediğimiz Yaren’imiz dünden beri ortalıkta gözükmüyor. Bu yıl eylülü beklemeden gitti. Adem Amca dünden beri belki gelir diye beklemiş ama bugün de hiç gözükmeyince gittiklerinden emin olduk. Yolları açık olsun💚

158 705 13K 266K 104